เขียนเหมือนเชคสเปียร์

โอ้ หน้าเก้าสอง มหาสมุทรแห่งใจฉัน
เพื่อนเอ่ยเร่งเรียง ให้ข้าพันธะมิหวั่นผัน
จากนั้นเคียงคู่ไป เบื้องหน้าเก้าสาม ดุจสายธารครัน
หากเมินเฉยเสียบ้าง ชะตารัญจวนหล่นหวนกลับ

คำบัญชาเปรียบเพลิงพยุหค กลั่นก้องดังกระหน่ำ
ให้ข้าปีนดินฝัน ทะลวงไปในความอำพราง
จะทักท้วงเพื่อนฤา โทสะจะแปรเปลี่ยนอารมณ์
เพราะเสียงเพื่อนประเสริฐ หวนไหวเหมือนตะวันอ่อน

ข้าจะจารึกโศกชะตา บนหน้าทั้งสองนี้
อุทิศชีวาแห่งบทเรียน มิหวั่นง่วงงุนให้พรากฝัน
แม้อ่อนล้าราวสลัก ลมหายใจก็ยังคงกังวาน
เพื่อวันรุ่งที่ฟ้าแจ้ง ใจย่อมยินดีบันดาลกล้า

– ข้า ผู้แบกภาราแห่งเลขหน้า ๙๒ และ ๙๓ –

โอ้ สหายผู้ทรนง เหตุใดผุดสั่งให้ข้าเขียน
หน้าสองเก้าสองสาม บ่รู้สิ้นห้วงฝันร้าย
ข้าเหมือนอัศวินพลัดทัพ โดดเดี่ยวในราตรี
ดาบคำอักษรในมือพร่าเลือน ทว่าใจยังหวั่นไหว

หน้าที่เจ้าวานนั้น ดั่งภูผาทรงฤทธา
ผูกพันข้าดุจเสน่ห์ร้าย บิดรัดดวงเนตรครวญ
ทว่าแม้ลมอารมณ์สั่น ข้าจักสู้ไม่ถอน
จารึกทุกท่วงถ้อยคำ ก้าวสู่ฝั่งความจริง

โอ้ จันทร์ฉายกลางพิภพ เชื้อเชิญให้ข้าปีก
ปะทะพายุอักษร พิชิตคำฝันอันล่วง
หน้าสองเก้าสองสาม ต่อไปข้าจักก้าวผ่าน
แล้วรุ่งอรุณวันใหม่ ข้าจะสง่าดั่งชูธง